Mesele neyi nasıl yaptığımızdan ziyade; neyi, neye rağmen yaptığımızla ilgilidir
Seçimlerimin, benim yaşamımın içindeki önemini hatırlatan çok sevdiğim bir hikayeyle yazıma başlamak istedim, çünkü eğitimlerimde öğrencilerimden, bireysel seanslarımda danışanlarımdan ve günlük yaşantımda gözlemlediğim en büyük yanılgının; yaşamın insanların kendi seçimleri olduğunu fark edememiş oluşları olduğunu görüyorum.
Bir de niyet ederek başlarım her işime ve her adımımı hayra niyet alarak atarım. Sonunda, benim adımlarımdan daha uzak ve güzel yerlere gittiğini de gördüğümden, hem buradaki yazılarıma hem de hikayemin anlatmak istediğini en iyi şekilde fark ettirebilmek niyetiyle, sizlere de bu alışkanlığı kazandırmak isterim.
Niyetim; yaşamın içindeki her anın, benim tekamülüme hizmet ettiğini ve yaşamımın seçimlerimle yön aldığını fark ederek yaşamak. Hepimizin niyeti olsun dilerim.
Hikaye şöyle başlıyor;
Zamanın birinde işi gücü yerinde olmayan, alkol ve kumar batağına düşmüş, ardından onlarca yanlışlık yapmış bir adam yaşarmış. İçki parası bulmak için karısına ve iki oğluna çokça zulmedermiş. Karısının çalışıp didinip, iki lokma ekmek için kazandığı parayı da kumar borçları için alıkoyar ve ailesine hep zor günler yaşatırmış. Gel zaman git zaman her şey gibi zaman akmış gitmiş. Adam yaşlanmış, kadın yaşlanmış… Çocuklar ise büyüyüp, kocaman iki yetişkin adam olmuşlar. Oğullardan ikisi de evlenmiş ve çocuk sahibi olmuş. Biri işini gücünü bir türlü oturtamayan, babası gibi serkeş ve aylak, diğeri ise işinde gücünde iyi bir aile babası olmuş.
Onları küçüklüklerinden beri tanıyan ve gözeten bir komşuları, onlara arada sırada hal hatır sormaya gidermiş. Adamcağız bu iki kardeşin arasındaki farka bakıp, her zaman hayret edermiş. Bir gün dayanamamış ve sormaya karar vermiş. Önce aylak olan kardeşe gidip; “Yahu, senin baban ayyaş, kumarbaz, ipe sapa gelmez bir adamdı. Sen de iyi bir çocuktun ama neden sen de baban gibi oldun?
Oğul cevap vermiş: “Babamı biliyordun. Nasıl farklı olabilirdim ki?” Adam haklısın demiş boyun bükmüş bu cevap karşısında… Sonra diğer kardeşin yanında gitmiş. Aynı şeyleri ona da sormuş. Kardeşin de “Nasıl farklı olabilirdim ki?” dedi. “Sen nasıl öyle olmadın da, iyi bir ailen oldu?” demiş. Oğul ise şöyle cevap vermiş. “Babamı biliyordun. Nasıl öyle olabilirdim ki?” Adam şaşırıp kalmış.
Bu aynı soruya, neredeyse aynı kelimelerle, sadece bakış açısı farkı ile bambaşka bir yol çizmiş iki kardeşin öyküsü, bize yaşamın seçimlerimizle ve o seçimlere bakış açımızla nasıl belirlendiğini çok güzel özetliyor. Hepimiz bazı şeyler yaşadık ya da yaşıyoruz. Zor zamanlar, ekonomik bazı sıkıntılar, ailevi zorluklar, çeşitli travmalar… Onlara rağmen yaşamımızı güzelleştirmeyi seçebilir ya da onlarla meşgul olarak yaşamı zorlaştırmayı seçebiliriz.
Mesele neyi nasıl yaptığımızdan ziyade; neyi, neye rağmen yaptığımızla ilgilidir. Şikayet etmek de bir seçenek ama sonuca herhangi bir etkisi var mı? Yok. E sıkıldık, üzüldük, kırıldık, incindik… Bunları yok mu sayalım? Elbette hayır. Üzülme zamanı gelince üzülelim elbet. Yas çok önemli bir süreç ve kesinlikle de yaşanmalı. Ancak sıkıldığını sürekli söylediğinde bir şeyler değişmiyor; tam tersi, içini daha büyük bir karanlık kaplıyor, işlerin daha da ters gitmeye başlıyor. Ben de diyorum ki, “Hadi gel, sadece iyi şeyleri nasıl yapabileceğini düşünmeye odaklan. Seni anlamayan, zorlayan, kınayan, önünde engel olan herkese ve her şeye rağmen, sen nerede duracaksın ona bakarak yaşa.”
Herkesin herkesi anlamasını, hak vermesini, sevmesini ve işlerini kolaylaştırmasını beklemek çok fantastik bir rüya olmaz mıydı? Elbette şahane geliyor kulağa, ama sence de biraz gerçekçilikten uzak değil mi?
Hayat her şeyin hep yolunda olduğu bir zaman da değil üstelik. Gel sen de, şimdiye kadar yaşadığın her şeyin sana kattıklarına, onları yaşadıktan sonra nasıl bir sen olduğuna bak ve o anılara minnettar ol.
Eğer o dar geçitten geçmezsen, belki de gökyüzünün ve aydınlığın kıymetini bu kadar bilemezdin. İyi ki karanlıkta kalmışsın diyemem, ama şimdi iyi ki buradasın diyebilirim. Asıl mesele benim ne dediğimden ziyade, senin buna gerçekten inanmış olman ya da neye inanmış olduğundur.
Hadi şimdi sen de, nerede ve ne şekilde olduğunu görmeye, hayırlı seçimler yapmaya niyet et… Niyet hayır, akıbet hayır… Unutma!
Elif Zorcan